زندگی به مثابه کوهی،
صخره ای است
با شیبی طاقت فرسا
به قله،
لبه ی آن که می رسیم
نیستی منظره ی غالب است
فراپشت را در می نگریم
دسته ای
جیغ می کشند
از ترسی که تیر می کشد
در استخوان های فرورونده در قلبشان
دسته ای
فریاد می کنند
تا
ترس خود را نقابی از خشم کشند
من اما
نیستی در دو کره ی چشمانم غلطان
سکوت می کنم
یاس را
